Plucheverslaafd
Het Groot Woordenboek der Nederlandse Taal:
pluche [Fr.
Door welk materiaal het zitvlak der lokale politici in de Groninger raadszaal wordt verwend, weet ik niet precies. Maar net als in bovenstaande definitie, zijn ook sommigen onder hen dermate aan hun zetel gehecht dat er bijkans van een verslaving gesproken kan worden.
Drewes de Haan, fractievoorzitter van Groen Links moet volgens de mores van deze partij na drie termijnen het veld ruimen. Maar ja, met zoveel vers bloed op een verkiesbare plaats voelt hij zich nog immer tot het pluche geroepen. Zijn ervaring is daarbij zo onmisbaar, aldus De Haan, dat hij geheel onbaatzuchtig zijn partij nog vier jaar wil dienen. Het bestuur besliste anders: exit De Haan.
Anders is het gesteld met sommige ex-raadsleden van partijen die net komen kijken (Stadspartij) of de laatste jaren behoorlijk uit hun jasje zijn gegroeid (SP). Daarbij doet de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen denken aan de transferperiode bij het voetbal. Gespeend van iedere vorm van clubliefde wordt er politiek geshopt onder motto ‘lukt het bij de één niet, proberen we het bij de ander’.
Neem nou Fleur Woudstra. Die is zo aan het pluche gehecht dat deze zowat operatief verwijderd moet worden. Stadspartij, Fleurige Stad, Partij voor het Noorden, D66… en dat in nog geen acht jaar tijd. Of Anna Riemersma, ooit raadslid van de SP. Deze juriste uit Beijum hoefde niet meer te rekenen op een verkiesbare plaats, dus probeert ze het nu bij de Stadspartij. Alsof een vergeten bankzitter van FC Groningen voor Emmen gaat voetballen. Dat ze er in Drenthe maar gelukkig mee worden.
Je vraagt wiens belang met dit soort opportunisme wordt gediend, dat van de ambitieuze politicus of de kiezer. Mijn advies aan plucheverslaafde raadsleden: ga teddyberen sparen!
Martijn Wassenaar
Loading ...
Je kunt dat ook anders zien: personen die volksvertegenwoordiger willen zijn zoeken een vehikel om die ambitie waar te maken. In een tijd waarin partijpolitiek minder in de belangstelling staat (vergelijk de ledenaantallen maar eens met die van jaren terug) is dat nog niet zo’n vreemde ontwikkeling. Politiek gaat meer en meer over personen in plaats van partijen. Wat is er dan mis met politici met ambitie?
Dat hangt er dan maar vanaf waarop die ambitie betrekking heeft. De eigen loopbaan of het algemeen belang. Dat politiek steeds meer over personen gaat, klopt. Maar is die ontwikkeling gewenst? Er is altijd een grijs gebied tussen persoonlijke ambitie en het oprecht willen bijdragen aan een betere samenleving. Maar in sommige gevallen (zie column) schieten sommigen m.i. wat door naar het eerste. En daar heb ik wel moeite mee.